Na wybór drzwi wewnętrznych w większości przypadków wpływa wygląd i cena. Ich właściwości rzadko zaprzątają uwagę inwestorów. A wszak to, co się kryje wewnątrz drzwi, w istotny sposób wpływa na ich izolacyjność (akustyczną i termiczną) , a ponadto trwałość. Dobrze jest więc „zajrzeć” drzwiom do wnętrza.
Drzwi zewnętrzne mają przede wszystkim chronić lokal przed intruzami, zapewniać bezpieczeństwo i izolować akustycznie , a dodatkowo termicznie. Dlatego kupując je, poświęca się kilka uwagi ich parametrom technicznym. Drzwi wewnętrzne też częściej oddzielają pomieszczenia nieogrzewane od ogrzewanych (na przykład spiżarnię lub garderobę od kuchni czy holu), miejsca ciche od hałaśliwych (czyli pokoje dzieci od gabinetu przeznaczonego do pracy). Dlatego muszą wytrzymać prawie że równie kilka jak drzwi zewnętrzne: być odporne na wilgoć, zmiany temperatury, zadrapania i inne uszkodzenia mechaniczne, dobrze znosić przypadkowe trzaśnięcie nimi i tym podobne. To, z czego i jak były zrobione, odgrywa więc ważną rolę.
Mocny szkielet
Stanowi go rama, w ogromnej liczbie przypadków zwana ramiakiem, która jest podstawą całej konstrukcji. Może być zrealizowana z klejonego drewna iglastego lub (rzadko) liściastego. Niektórzy producenci oferują drzwi z ramiakami z płyty MDF. Ponieważ sam ramiak tworzyłby zbyt wątłą konstrukcję, umieszczone jest w nim tak zwane wypełnienie. Jego podstawowym misją jest stabilizowanie konstrukcji, niemniej jednak w zależności od materiału, z którego zostało zrealizowane, może też pełnić funkcję izolacji termicznej i akustycznej.
Najprostszym i najpopularniejszym wypełnieniem jest tak zwany plaster miodu wyprodukowany z… papieru. Do budowy tej sześciobocznej struktury wybierany jest papier sztywny i odporny na nacisk. Jego odporność jest tym większa, im bardziej jest wysuszony. Pozytywną włąściwością papierowego plastra miodu jest mała objętość i mały ciężar. Dają one oszczędności w magazynowaniu i transporcie. Dlatego drzwi z tym wypełnieniem mają stosunkowo niską cenę. Jednakże plaster miodu ma również wady – jeśli do wnętrza drzwi dostanie się wilgoć lub, co gorsza, woda, grozi mu utrata właściwości. Co więcej co prawda korzystnie minimalizuje on ciężar drzwi (ważą mniej więcej 17 kg), ale nie stanowi skutecznej bariery dla chłodu i hałasu. Dlatego tam, gdzie liczą się właściwości izolacyjne, lepsze będą drzwi z innym wypełnieniem, np z płyty wiórowej – otworowej lub pełnej. Płyta otworowa sprawia natomiast, że drzwi o typowej szerokości (80 cm) ważą blisko 30 kg, a w przypadku płyty całkowitej – około 38 kg.
Ażeby więc obciążenie ramiaka cięższą płytą wiórową nie wpłynęło niekorzystnie na jego właściwości, wypełnienie to montuje się na dodatkowej ramie ze sklejki. Wzmacnia to jeszcze konstrukcję drzwi
.widoczna jest zewnętrzna powłoka drzwi, czyli płyciny. Są one wykonywane z różnorakich materiałów, mogą posiadać rozmaite kolory i wzory. Do ich produkcji w zdecydowanej większości przypadków wykorzystuje się płyt HDF i MDF, malowanych, lakierowanych, foliowanych lub okleinowanych. Skrzydła malowane są gładkie, bez widocznej struktury drewna, jednakże lakierowane mają powierzchnię przypominającą drewno – tak zwany molet. Farby i lakiery stosowane poprzez producentów drzwi są w bardzo wielu sytuacjach utwardzane promieniami UV, co powoduje, że schną bardzo śpiesznie i dzięki temu malowana powierzchnia nie jest narażona na zanieczyszczenie.
Płyciny drzwi wewnętrznych mogą być również pokryte folią z PCW.
Dużo lepiej niż malowanie imituje ona kolory i strukturę drewna (przy porównywalnej cenie). Folia jest bardzo odporna na uszkodzenia mechaniczne. Dobrze znosi także działanie wilgoci.
Bardzo normalnym materiałem na płyciny drzwi są laminowane płyty HDF. Pokrywa się je okleinami z włókien celulozowych (z nadrukiem naśladującym barwę i strukturę różnorakich gatunków drewna) zespolonych żywicami. Laminaty do wykańczania drzwi mogą mieć grubość 0,2 albo 0,pięć mm. Są najtrwalszym wykończeniem drzwi, nie gorzej niż pozostałe materiały znoszą urazy mechaniczne. Ich negatywną cechą jest brak możliwości odnowienia – zniszczonego laminatu nie da się przeszlifować i polakierować (jak drewna), a pomalowany nie wygląda zbyt dobrze.
Drogie, ale zaawansowane są płyciny pokryte fornirem, czyli cienką warstwą drewna. Zapewnia on naturalne kolory , a oprócz tego usłojenie. Dlatego drzwi fornirowane są uznawane za najbardziej eleganckie, najlepiej również pasują do wnętrz urządzonych stylowo, choć dobrze komponują się również z nowoczesnymi aranżacjami z dużym udziałem drewna. Uszkodzony fornir można w razie konieczności uzupełnić lub wymienić. Niestety, im szlachetniejszy gatunek drewna, tym wyższa cena drzwi fornirowanych.
Można także nabyć drzwi w całości przygotowane z drewna klejonego: lakierowanego, bejcowanego czy olejowanego. Częstokroć dobrze się pokazują i mają niepowtarzalny wygląd (związany z oryginalną barwą drewna i jego charakterystycznym rysunkiem słojów). Ich płyciny można wielokrotnie odnawiać. Natomiast oprócz tych niewątpliwych zalet takie skrzydła posiadają również wady. Pierwszą z nich jest wysoka cena, drugą konieczność kupowania ich u renomowanych wykonawców. Umożliwia to uniknąć takich niespodzianek jak drzwi paczące się czy pękające na skutek złego przygotowania drewna.